Back to the past, het verhaal van een buitenlandse stage

In de maand februari vertrok ik voor een periode van 16 weken. Ik vertrok met blijdschap in mijn hart, eindelijk een beetje weg van huis ! De reality-check kwam heel snel… 

Ik zit ondertussen in week 10. We zijn er bijna, maar wat een ervaring ! Ik ben in een fantastische bedrijf terechtgekomen waarin ik beetje bij beetje polyvalent leer te worden. De bedrijfswereld is effectief zoals het in de les wordt verteld. Ik ben dankbaar voor de docenten die ons voorbereiden op de bedrijfswereld in het algemeen. De kennis die ze ons meegeven is alles behalve nutteloos. Hoe vaak heb ik een excel-formule moeten gebruiken voor een opdracht of mijn word-skills naar boven moeten halen om logo’s toe te voegen ! Deze stageperiode is de perfecte kans om de theorie in praktijk te zetten. De 9 afgelopen weken waren tijden van zelfontwikkeling. Ik heb mijn lacunes verbetert en mijn sterktes ontdekt. Ik heb eindelijk een voorproefje van wat de bedrijfswereld mij allemaal kan bieden. 

Waaromzin  

Het vergt serieuze moed om een 9-to-5 te werken, ik heb heel veel respect voor degene die dat jarenlang doen. De eerste paar dagen waren een serieuze strijd, heel uitdagend om zulke lange uren achter een bureau te zitten werken met 45 minuten tot max 1 uur pauze per dag. Ik zou willen zeggen dat het de moeite waard is eens je je loon krijgt maar de drijf moet volgens mij iets meer waardevol zijn. Het boek “Let’s go social” van Sofie Smolders leert ons dat het belangrijk is om een meerwaarde te bieden aan je klant, zo zie ik het in de bedrijfswereld ook. Het komt allemaal neer op de waaromzin, dat is volgens mij één van de redenen waarom sommigen zolang in zulke omstandigheden willen werken. Heeft het te maken met de collega’s daar ? Een belangrijke positie ? Wie weet.. 

Immateriële waarden 

Ik ben nog nooit zolang zover geweest van mijn familie. Ik heb mij snel aangepast, maar wie krijgt er af en toe geen heimee? Ik heb twee grote broers die om de zoveel dagen een bericht sturen. Met de afstand besef ik maar al te goed hoe waardevol familie is en hoe dankbaar ik ben voor mijn broers en zus die mij continue liefde tonen.  

The other side of the coin

Om transparant te zijn, heb ik doorheen mijn stageperiode meermaals willen opgeven. Ik heb school meermaals willen opgeven. Er zijn dagen geweest dat ik met angst wakker werd en huilend naar mijn werk ging. Er zijn dagen geweest waar ik twijfelde aan heel mijn schoolcarrière en ervan bewust was dat ik mijn jaar niet zou halen. Ik heb nog nooit zo’n overweldigende periode meegemaakt in mijn leven en ik dacht dat de blokperiode het ergste was. Er zullen periodes zijn in jouw leven waar jij je heel eenzaam zal voelen, hulpeloos zelfs en dan is het aan jou om de beslissing te maken : stop ik of doe ik verder ? Zoals ik hierboven schreef : Als je jouw waarom niet weet, zal je durven stoppen. (Ik zeg niet dat elke persoon die beslist om te stoppen geen “waarom” heeft, begrijp me niet verkeerd) 

Ik was mijn “waarom” even uit het oog verloren. Ik moet mevrouw Plasqui heel hard bedanken om mij tot die conclusie te hebben gebracht en om een luisterend oor geweest te zijn. Toen het mentaal slecht ging, was zij er en in mijn impulsiviteit heeft ze mij gekalmeerd met haar lieve woorden. Hoewel zulke situaties vrij ongemakkelijk zijn om aan te denken, moet ik wel toegeven dat het in deze sombere tijden zijn dat ik de belangrijkste lessen leer : het belang van een goede omgeving. Ik wil mij niet voorstellen hoe het allemaal ging geëindigd zijn had ik mevrouw Plasqui geen mail gestuurd en had zij niet zo spoedig gereageerd. Ik zie ook dat de docenten van Thomas More klaar staan voor hun studenten en bereidt zijn om naar hen te luisteren, wat heel erg geruststellend is. Dankzij haar, heb ik mezelf weer gevonden en weet ik ondertussen weer wat ik hier kom doen : het verschil maken.