Zoals we in België de krokusvakantie hebben, heet deze vakantie in Finland de wintervakantie. Dit vanwege de sneeuw en het feit dat veel studenten deze vakantie gebruiken om te gaan skiën. Tijdens deze vakantie komt ook mijn vriend naar Finland. 🥳 Met een nerveus hartje stapte ik op de trein om hem op te halen. Het is altijd spannend en leuk om iemand van de luchthaven af te halen. De opwinding en ongeduld in de aankomsthal zijn te snijden. De plaats waar iedereen wacht tot de deuren opengaan om hun favoriete persoon te zien verschijnen en hen een dikke knuffel te geven.
Ps dat is er ook gebeurt bij mijn lief en mij. 😉
Winterwonderland
Na twee gezellige nachten in mijn klein appartementje met mijn vriend was het tijd voor onze vlucht naar Lapland. Met een slaperig hoofd stonden we om 5 uur op om onze vlucht niet te missen. Alles verliep soepel. We checkten snel onze koffer in bij de check-in automaten, wandelde door de douane en kochten nog snel een snack in de taxfreeshop voordat we naar onze gate trokken.
In de lucht zagen we alleen wolken, maar bij aankomst in Lapland was alles wit: de bergen, de bomen, de huizen. We landden op de landingsbaan tijdens een kleine sneeuwstorm.
Nadat we onze bagage hadden opgehaald, hebben we even overlegd en besloten een taxi naar ons appartement te nemen. We waren beiden moe. Ook hadden we geen zin om uit te zoeken hoe de bussen werkten en een eindje met onze koffer te lopen.


De hoofdstad van Lapland

We verbleven in Rovaniemi, de hoofdstad van Lapland. Dat is een klein stadje met o.a. excursiebureaus, hotels, restaurants en cafés, Santa Claus City Office en shoppingcenters. In één van de restaurants kwamen we zelfs een oude bekende tegen, Flo. Ze is een derdejaarsstudente van Thomas More die stageloopt in Finland. De stad wordt vergezeld door een rivier genaamd “Kemijoki”. De rivier is grotendeels bevroren. Hij wordt gebruikt als een rijbaan voor sneeuwscooters, een wandelweg voor wandelaars of langlaufbaan.
Cruisen door de witte wildernis
Zoals hierboven vermeld, gebruiken de sneeuwscooters de rivier als hun rijbaan. Aangezien mijn vriend en ik beiden motorrijden, moesten we deze activiteit van onze bucketlist afstrepen. Ondanks bevroren tenen en vingers, en mijn bijna-botsing met enkele bomen, was het een geweldige ervaring. Waarvan ik vermoed dat we het zeker opnieuw zullen doen als we de kans krijgen. Het excursiebedrijf had zelfs traditionele kampvuurworstjes en warm vruchtensap. Het sap is meestal een mix van bessen, appel en druiven sap voorbereid voor de excursiegroep.



Santa claus en het niet zo felle noorderlicht
Onze tweede activiteit was een combinatie van verschillende activiteiten: een rendierrit in een slee, een slede tour met sleehonden, noorderlicht en een kleine barbecue in de buitenlucht. Deze activiteiten werden samen aangeboden door een gids die ons overal naartoe brengt met de auto. We ontmoetten onze gids Alexander bij een van de hotels in de stad.
We begonnen met de sledehonden, die al druk bezig waren met mensen voort te trekken toen we aankwamen. Na onze eigen sledetocht mochten we de honden aaien en leerden we hun namen en leeftijden kennen. Vervolgens kregen we meer informatie over de werking van de sledeboerderij in een blokhut. Hier werden we weer getrakteerd op warm vruchtensap en koekjes.
Daarna reden we naar “Santa Claus Village” voor een rendierrit. Gevolgd door een bezoek aan de “Elf’s Farmyard”. Op deze locatie konden we rendieren voederen en andere dieren aaien. Op de wandelwegen had je verschillende sneeuwglijbanen waar je met een slee vanaf kon glijden. Deze haalden het kleine kindje in ons naar boven. 🙂
Deze activiteiten waren onze ochtendactiviteiten. Na een pauze om uit te rusten gingen we s ’avonds op aurora Hunt. Helaas zagen we het noorderlicht niet volledig. Enkel een vage gloed, maar het werd duidelijker wanneer we er een foto van namen.











Emotionele rollercoaster
Mijn reis naar Lapland was een emotionele achtbaan. Het ging van spannende en leuke momenten naar een onverwachte wending die ik niet had zien aankomen of toch niet zo snel.
Net als bij een echte achtbaan volgden deze gebeurtenissen elkaar op. Vaak kun je je niet voorbereiden op wat er komen zal. Naast alle fantastische ervaringen was er ook een minder leuk moment: het verslechten van de medische toestand van mijn hond King in België. We moesten hem jammer genoeg laten gaan. Dit was mijn grootste nachtmerrie tijdens mijn tijd op Erasmus. Gelukkig had ik één van mijn grootste steunpilaren bij me tijdens deze periode, wat enorm heeft geholpen in het verwerkingsproces. Vooral wanneer ik het even moeilijk heb.
Hier sluit ik het Lapland hoofdstuk van mijn Erasmus ervaring af. Met een glimlach op mijn gezicht en een dankbaar hart vol herinneringen en momenten om voor eeuwig te blijven koesteren.

Heel mooie blog en inspirerend … Bijzonder jammer van King maar mooi dat je de herinneringen koestert…
LikeGeliked door 2 people
Leuke blog! Ook fijn om te lezen dat je vriend je steun en toeverlaat is bij de moeilijkere periode…
LikeGeliked door 1 persoon